Όνειρα... Φλόγες μακρινές μου!!!

Ζω σε μια χώρα που όλα μοιάζουν να είναι εναντίον μου από τότε που γεννήθηκα...

Από πολύ μικρή θυμάμαι όλα τα βράδια, που καθισμένη στο κρεβάτι έκανα όνειρα για το μέλλον. Τα έλεγα στους γονείς μου κι εκείνοι γελούσαν αινιγματικά... Τα έλεγα στους φίλους μου και τα εμπλούτιζαν με τις δικές τους ιδέες... Τα έλεγα στους παππούδες μου και με εμψύχωναν για να τα κατακτήσω...

Όχι! Δεν είχα φυσιολογικά όνειρα... Τα περισσότερα ήταν από εκείνα που συμπεριλάμβαναν δόξα, χρήμα και κοινωνική καταξίωση... Κάποια άλλα, ήταν πιο φυσιολογικά, μα πολύ μακρινά...

Κάποιος δάσκαλος, ακούγοντας τις σκέψεις μου, είχε πει πως είμαι πολύ ρομαντική και πως καλό θα ήταν να κατέβω από το συννεφάκι μου, γιατί ζω σε μια πολύ σκληρή εποχή κι είναι τρελό να ζω μέσα στα όνειρά μου... Μα χωρίς όνειρα... Πως θα ζούσα???

Έχουν περάσει χρόνια και παραδέχομαι πως ο ρομαντισμός μου αποδείχθηκε ορισμένες φορές καταστροφικός για τον εαυτό μου... Ταράχτηκα όταν είδα ότι το να αγαπάς δίχως όρια, δεν σημαίνει τίποτα, όταν ο άλλος δεν αισθάνεται το ίδιο με σένα... Έπεσα από τα σύννεφα όταν κατάλαβα πως μεγαλώνοντας αλλάζουν οι απόψεις των ανθρώπων και παύουν να ταιριάζουν οι χαρακτήρες τους, δημιουργώντας ρήξεις σε φιλίες ετών... Έπαθα σοκ όταν κατάλαβα ότι κανείς δεν είναι άτρωτος...

Βρέθηκα πολλές φορές με το βλέμμα στο κενό και την ψυχή σε πλήρη αταξία να αναρωτιέμαι αν έχει νόημα η ζωή... Μα πάντα σε εκείνη τη στιγμή, ανάμεσα στο πουθενά και το τίποτα, με επισκέπτονταν τα παιδικά μου όνειρα και μου θύμιζαν πως: ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΙΣ ΠΑΡΤΙΔΕΣ ΜΟΥ ΑΚΟΜΑ...!!!!!!!!!

Έχουν περάσει τόσα χρόνια και δεν ξέρω τι να αισθανθώ για αυτόν τον δάσκαλο... Να του θυμώσω για εκείνη την αχαραρακτήριστη συμβουλή του ή να τον λυπηθώ? Σκέφτομαι πως αν ο ίδιος έχει κάνει πράξη αυτή την κουβέντα, πρέπει να είναι απίστευτα δυστυχισμένος άνθρωπος...

Έχω μάθει να κάνω ακραία όνειρα και να τα κυνηγάω... Να τα διεκδικώ ως το τέλος... Μπορεί να μην έχω καταφέρει να τα υλοποιήσω ολοκληρωτικά, αλλά κι αυτά που έχω πραγματοποιήσει, αρκούν να με κάνουν να ξυπνάω το πρωί και να χαμογελάω!!!

Μια διαφορετική Ανάσταση!!!

Θυμάμαι κάποιο Πάσχα πριν από χρόνια στο χωριό μου... Την περήφανη Ποταμιά της Βόρειας Χίου...

Πρώτη φορά βρισκόμουν Άνοιξη στην Ποταμιά... Μέχρι τότε περνούσα καθε καλοκαίρι εκεί, μα εκείνη την Άνοιξη σχεδόν κόντεψα να μην τη γνωρίσω...

Καταπράσινη, ανθισμένη!!! Τόσο διαφορετική...

Ξέρετε το χωριό αυτό "μετακόμισε" στην περιοχή αυτή το 1960... Η Παλιά Ποταμιά βρισκόταν σε μια περιοχή βορειότερη από τη σημερινή, ανάμεσα σε δυο χείμαρρους τον Καρυδάτο (ναι! έχει πολλές καρυδιές εκεί!) και τον Απέσω Ποταμό. Σκεφτείτε δυο πλαγιές γεμάτες σπίτια και στη μέση ένα ποτάμι...
Ο παππούς μου έλεγε ότι όταν έβρεχε, φούσκωνε το ποτάμι κι έκοβε το χωριό στα δυο... Από την άλλη, έτσι όπως ήταν το χωριό ο ήλιος έβλεπε μόνο τη μια πλευρά του... Έτσι, οι κάτοικοι, αποφάσισαν πριν 50 χρόνια να "μετακομίσουν"!

Έφτασα στο χωριό αργά το βράδυ... Βγήκα από το αμάξι και μύριζε υγρασία και καμμένο ξύλο στο τζάκι, ενώ ο αέρας φυσούσε σαν τρελός...

Την επόμενη μέρα ξύπνησα από την καμπάνα της εκκλησίας... Η γιαγιά μου είχε σηκωθεί από νωρίς και μου έψησε έναν ελληνικό καφέ, συνοδευόμενο από 2 φοινίκια. Τα φοινίκια είναι παραδοσιακά γλυκά της Χίου, φτιάχνονται όπως τα μελομακάρονα, αλλά αντί για μέλι πασπαλίζονται με άχνη ζάχαρη (πραγματικά πολύ πιο γευστικά).

Είπα να πάω μια βόλτα μέχρι το Παλιό Χωριό (Παλιά Ποταμιά)... Έπειτα από 30 λεπτά περπάτημα σε χωματόδρομο αντίκρυσα την εκκλησία του Αγ. Αντωνίου.



Κατέβηκα προς το ποτάμι... Πρώτη φορά έβλεπα νερό... Τα καλοκαίρια που πήγαινα ήταν ξερό... Πέρασα τη γέφυρα και πήγα προς τη βρύση. Βρέθηκα στο μικρό ξέφωτο με τις λεύκες που πηγαίναμε με την παρέα και κάναμε πικ-νικ...

Πήρα το δρόμο της επιστροφής με τις εικόνες της φύσης να με έχουν φέρει σε σημείο έκστασης. Στα μισά του δρόμου άρχισε να βρέχει του σκοτωμού... Κι έφερνε το χώμα μια μυρωδιά απίστευτης φρεσκάδας στα ρουθούνια μου...

Φτάνοντας στο σπίτι, η βροχή είχε πια σταματήσει και ο καιρός άρχισε να ανοίγει. Μπροστά μου ένας ορίζοντας βαμμένος στα χρώματα του ήλιου που είχε πάρει την κατηφόρα...

Ένιωθα εξαγνισμένη από όλα... Η δική μου Ανάσταση ήρθε με διαφορετικό τρόπο...

Θα ζήσω την πιο άχαρη ζωή... ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ!!!

Μεγάλη Πέμπτη κι όπως σε κάθε εορταστική περίοδο μοιάζω να ζω ένα διαρκές Dejavu...

Στην τηλεόραση χιλιάδες ταινίες για τη ζωή του Ιησού, αλλά και άλλες θρησκευτικού (πάντα) περιεχομένου... Κάνω zapping και βλέπω: Τα Πάθη, Ιησού από τη Ναζαρέτ, Νώε, Ο Χιτών. Πρέπει να είναι η 20η φορά που αναρωτιέμαι "Πάλι αυτό?"...

Σηκώνω το ακουστικό για να κανονίσουμε σινεμά, μα πριν ολοκληρωθεί η κλήση συνειδητοποιώ πως πριν από κάποιες ώρες σε αποχαιρέτησα.

Γελάω με τη δύναμη της συνήθειας!!!!!

Μια εβδομάδα πέρασε από εκείνο το απίστευτο τηλεφώνημά σου, που μου είπες ότι βρήκες δουλειά και μετακομίζεις μόνιμα από την Αθήνα στο νησί...

Οι 6 ημέρες που μεσολάβησαν κύλησαν σαν το νερό... Πριν καν να προλάβω να σκεφτώ πως φεύγεις, βρισκόμουν στο αμάξι σου με κατεύθυνση τον Πειραιά... Μου φάνηκε ανάρμοστο να πας μόνος σου μέχρι εκεί. ΨΕΜΑ! Ήθελα την τελευταία αγκαλιά πριν φύγεις...

Μέσα στο αμάξι επικρατούσε σιωπή. Κάποια στιγμή γύρισες και με κοίταξες. Είπες: "Είναι παράξενο όλο αυτό... Θέλω να πω... Που φεύγω... Τέλος πάντων... Κατάλαβες!". Μετά άρχισες να κάνεις σχέδια για το μέλλον, που θα μείνεις, πότε θα γυρίσεις να πάρεις και τα υπόλοιπα πράγματά σου, πότε θα έρθω να σε βρω...

Φτάσαμε στο λιμάνι. "Ήρθε η ώρα", είπες... Με πήρες στην αγκαλιά σου. Και τότε κατάλαβα, γιατί η αγκαλιά του αποχωρισμού είναι διαφορετική απ' τις υπόλοιπες... Μέσα σε αυτή την αγκαλιά άκουσα όσα δεν μου είχες πεις τόσα χρόνια. Άκουσα "Να προσέχεις, μη με ξεχνάς, να έρθεις σύντομα, σε ευχαριστώ, σ'αγαπώ". Κοίταξα το πρόσωπό σου, χάιδεψα το μάγουλό σου και μόλις πήγα να μιλήσω, ακούστηκε η φωνή του ανερμάτιστου, ασεβή ένστολου που σου είπε να παρεις το αμάξι σου γιατί εμποδίζει... 50 μέτρα παρκαρισμένο μακρυά από το καράβι! Τι τον εμπόδιζε???

Ήθελα να σου πω τόσα πολλά και δεν είπα τίποτε. Σε είδα να επιβιβάζεσαι. Κι ύστερα είδα το πλοίο να φεύγει... Και μόνο τότε λύθηκε η γλώσσα μου κι άρχισα να λέω ξανά και ξανά...

ΠΟΥ ΠΑΣ??? ΘΑ ΖΗΣΩ ΤΗΝ ΠΙΟ ΑΧΑΡΗ ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ!!!!!!!!!

Ποιός είμαι???

Λιμάνι Πειραιά, ξημερώματα... Το πλοίο έχει από ώρα μπει στο λιμάνι.

Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου... Χαρούμενα πρόσωπα με βαλίτσες επιβιβάζονται με βήμα ταχύ... Φαντάροι με μπαγκάζια, αναμμένα τσιγάρα και βήμα βαρύ... Αυτοκίνητα παίρνουν τις θέσεις τους... Κάπου στην άκρη,εγώ, με βήμα μετέωρο κι ένα σάκο ασφυκτικά γεμάτο. Επιβιβάζομαι και βγαίνω στο κατάστρωμα.

Κοιτάζω τον ήλιο που παίρνει σιγά σιγά την ανιούσα και κλείνω τα μάτια μου... Προλαβαίνω να κάνω μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν μου μέχρι να φύγει το πλοίο... Έτσι! Μήπως και βρω κάτι να με κρατήσει, έστω και την τελευταία στιγμή... "Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη, φιλίες κι αγάπες που πήραν οι δρόμοι"...

Δυο μέρες πριν, γυρνούσα σπίτι έχοντας περάσει άλλη μια βαρετή κι ανούσια μέρα στη δουλειά... Πάνε κιόλας 10 χρόνια... Τότε, η μάνα μου ήταν πολύ χαρούμενη που η κόρη της ήταν στέλεχος επιχειρήσεως και καθάριζε 4000€ το μήνα...

Σταμάτησα σε μια βιτρίνα και παρατήρησα το είδωλό μου, που καθρεφτιζόταν στο τζάμι... Ντύσιμο σοβαρό που προσδίδει κύρος, τακούνια, φουλάρι περίτεχνα δεμένο στο λαιμό, τσάντα δερματινη για τη μεταφορά του laptop.

Κάνοντας ένα γρήγορο flashback στα φοιτητικά μου χρόνια, νιώθω απόλυτα γελοία... Τότε, αυτό το στυλάκι ανθρώπου ήταν απόλυτο αντικείμενο σχολιασμού στην παρέα μου, μια παρέα που φορούσε μπλουζάκια metallica, σαλβάρια και σκισμένα ( All ) starάκια...

Έφτασα σπίτι κρατώντας με δυσκολία τα δάκρυά μου... Μα μόλις έκλεισα την πόρτα, έπεσα στο πάτωμα πνιγμένη απ' τους λυγμούς... Που είμαι??? Πως κατάντησα έτσι???

Χθες παραιτήθηκα απ' τη δουλειά επικαλούμενη λόγους υγείας, γεγονός όχι απαραίτητα ψευδές... Πάσχω από μια ασθένεια που εκφυλίζει το χαρακτήρα του ανθρώπου, αναπτύσσοντας μόνο τα εγωπαθή μέρη του εγκεφάλου... Εκείνα που σε κάνουν να ενδιαφέρεσαι μόνο, για δόξες και καριέρες...

Σήμερα βρίσκομαι στο κατάστρωμα ενός πλοίου. Κανένας δεν ξέρει ότι φεύγω... Μόνο στη μάνα μου το είπα κι αυτό γιατί την έχω ικανή να ξεσηκώσει ακόμα και την ιντερπολ, έτσι και δεν με βρίσκει. Φυσικά δεν της είπα όλη την αλήθεια. Ξέρει ότι θα πάω σε ένα επαγγελματικό ταξίδι. Μέχρι εκεί. Στους φίλους μου (Όσους έχουν απομείνει) δεν είπα τίποτα. Δεν ξέρω το γιατί. Απλά δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν. "Αν μ'αγαπούν... Θα καταλάβουν..."

Το πλοίο σφυρίζει την αναχώρησή του... Στο λιμάνι μοιάζουν όλα να κινούνται σε αργή κίνηση... "Τα μάτια κλείστε, γλυκά ακουμπήστε στην κουπαστή...". Αυτό ήταν... Δεν υπάρχει γυρισμός...

Το τηλέφωνο χτυπά... Κι όπως είμαι στο κατάστρωμα, του δίνω μια και το ρίχνω στη θάλασσα... Δεν είμαι εδώ πια... "Δεν έχει επιστροφή... ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ..."

Το καράβι της φυγής...

Είχα κάποτε μια φίλη… Την έλεγαν Φυγή…

Κάναμε παρέα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα… Δεν ξέρω γιατί, αλλά μαζί της πάντα ταξίδευα… Κάθε μέρα και κάπου διαφορετικά… Πότε Αθήνα, πότε παραέξω… Πάντα αλλού… Πάντα μαζί της…

Κάποτε, κουράστηκα να ταξιδεύω… Βρήκα ένα λιμάνι ξεκούραστο και έριξα άγκυρα… Της πρότεινα να συγκατοικήσουμε, άλλωστε περνούσαμε τόσο καλά μαζί…

“Ξέρεις… Εγώ δεν μπορώ να μείνω για πολύ σε έναν τόπο, αλλά θα προσπαθήσω»…
Έτσι κι έγινε!

Οι μέρες περνούσαν κι όλα ήταν ωραία… Γνωρίσαμε τον τόπο καλά, γευτήκαμε όλες τις λιχουδιές του, μάθαμε τους ανθρώπους του… Γέμισε το μέσα μας με χρώμα κι όμορφες εικόνες, τοπία, ζεστασιά, συντροφικότητα…

Ο χρόνος κυλούσε… Κι όσο κυλούσε η Φυγή μίκραινε… Στην αρχή αυτό δεν ήταν απολύτως εμφανές… Μα όσο πήγαινε γινόταν όλο και πιο μικρή, ώσπου στο τέλος έμοιαζε με κουκίδα...

«Στο είχα πει… Εγώ δεν μπορώ να μείνω σε ένα τόπο… Πρέπει να φύγω…!»

Πόνεσα πολύ, μα δε μίλησα… Άλλωστε το ήξερα… Μου το είχε πει…