Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Τραγούδα μου -τον- π' αγαπώ...


(αλλά μην το πεις σε κανέναν...)



Μερικές φορές ένα χαμένο φεγγάρι και μια πέτρα έχουν τη δύναμη να φτιάξουν μια στιγμή που δεν θα ξεχάσεις ποτέ... Αρκεί να την αφήσεις να φτάσει μέχρι το τέλος χωρίς να φοβηθείς... Αν μου ζητούσες να σου πω ποιο είναι το πιο στιγμογραφημένο μου τραγούδι θα σου έλεγα για αυτή την πέτρα... Για αυτό το αηδόνι που τραγουδά -τον- π'αγαπώ... Που κάθε φορά έχει άλλο πρόσωπο... Κι είναι έρωτας, κι άλλοτε φίλος και κάποιες φορές δεν είναι κανείς... Καρέ στιγμών για 5 λεπτά... Τόσα χρειάζομαι για να τα περάσω μια φορά σαν ταινία μπροστά από τα κλειστά μου μάτια... Να ζήσω τις εναλλαγές... Κλάματα, τραπέζια με φίλους, μοναξιές και κλειστά παράθυρα, τσιγάρα και μισογεμάτα ποτήρια, μηνύματα δίχως απάντηση, σβηστά φώτα σε διπλό κρεβάτι, διπλές σκιές στο μισοσκόταδο... Όχι... Δεν είναι δικές μου όλες οι στιγμές... Οι περισσότερες είναι άλλων ανθρώπων που δεν ξέρουν καν ότι τρύπωσα μέσα από τα κλειστά τους μάτια και τις έκλεψα... Μαζί με τις δικές τους κάπου κι οι δικές μου... Μόνο που έτσι που μπερδεύτηκαν δεν τις ξεχωρίζω πια... Αλλά από την άλλη... Δεν ξέρω κι αν θέλω... Κι αν κάποια στιγμή τύχει να το τραγουδήσεις κι εγώ είμαι κάπου δίπλα σου μην τρομάξεις... Υπόσχομαι να μην μαρτυρήσω ποτέ την κρυμμένη σου σκέψη... Μόνο στο αηδόνι θα τα πω για να σκέφτεται κι εσένα σαν τραγουδά... Μην ανησυχείς όμως... Εκείνο θα λέει πάντα για μια πέτρα κι ένα χαμένο φεγγάρι... Τίποτε παραπάνω...


(ένα κείμενο που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του ραδιοφωνικού Καλειδοσκοπίου που έπαιξε στον αέρα του Στρη -www.streetradio.gr- στις 4/12/2013 και δεν πρόλαβε να ειπωθεί... Αλλά πρόλαβε να νιώσει...)

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Εγώ τον σκότωσα!!!



(Μάθαμε οι άνθρωποι να θέλουμε αίμα για να ξυπνήσουμε... Σαν να βαλθήκαμε να επιβεβαιώσουμε εδώ και τώρα, το "θέλει νεκροί χιλιάδες να 'ναι στους τρόχους... θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους..."...)


Ξύπνησα και τα χέρια μου κατακόκκινα... Στάζουν αίμα! Το αίμα του γείτονα Πακιστανού, του Αιγύπτιου στα Πετράλωνα, του Έλληνα στη Νίκαια...

Αίμα θέλουμε για να καταλάβουμε... Γιατί αλλιώς ο καθένας τη δουλειά του και την καμπούρα του...

Ξύπνησα και τα χέρια μου κατακόκκινα...

Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη... Γυμνή, μέσα στα αίματα!

Ντροπιασμένη η μέσα μου φωνή δεν βγαίνει... Γιατί τώρα ξέρει... Τώρα, δεν μπορεί να ρίξει το φταίξιμο αλλού!

Γιατί το χέρι οπλίστηκε από το χέρι που έριξε το φάκελο στην κάλπη...

Και το θάρρος δόθηκε από τη φωνή που φώναξε "πες τα ρε!", χωρίς να καταλάβει ποιον έχει απέναντί του!

Βγαίνω στο δρόμο -γυμνή- μέσα στα αίματα και φωνάζω

"ΕΓΩ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑ!

Εγώ... Που δεν σας έπεισα πως -αυτοί- ΔΕΝ είναι η λύση!
Εγώ που είπα "εσείς φταίτε που τους ψηφίσατε!"...
Εγώ που είπα "έφαγαν έναν ξένο και μετά είπα "σκότωσαν τον Παύλο", (ο δικός μου φίλος είχε όνομα, μα ο ξένος παρέμεινε ξένος και μετά θάνατον)...

ΕΓΩ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑ...!

Εγώ... Που είπα για τον ομοφυλόφιλο που χαράκωσαν πως "προκαλούσε ο πούστης!"
Εγώ ο κανίβαλος τον σκότωσα σας λέω...!
Εγώ που έμαθα να αποζητώ αίμα... Αίμα ανθρώπου δικού μου για να ξυπνήσω!"




Usurum

"Κάπου Εδώ"

Κάπου σε ένα χωριό
Δίπλα σε μια σκοτεινή ψεύτικη αγκαλιά
Οι μανάδες σφάζουν τα παιδιά τους
Τραβάνε από το στήθος την καρδιά τους

Κάπου σε ένα χωριό
Δε γιορτάζουν τις χαρές
Το θεό τους βρίζουν οι γριές
Κι οι πιστοί σταυρώνουν ανθισμένες αμυγδαλιές

Κάπου σε ένα χωριο
Δεν κλαίει ποτέ κανείς
Και σ' αγαπώ δε λένε σιγανά
Μόνο το κράζουν σε μεγάφωνα λευκά

Κι εγώ είμαι εκεί
Κι εσύ είσαι εκεί
Κι ο νους μας αρρωσταίνει απ τον αέρα
Γιατί ο ήλιος δεν πετάει φωτιές
Γιατί στο δάσος τους φορέσαν κουνουπιέρα

Γιατί ο άνθρωπος δεν εκπνέει ευχές
Γιατί μολύνθηκε ο εγκέφαλος εκεί πέρα
Κι εγώ είμαι εκεί
Κι εσύ είσαι εκεί
Κι ο νους μας αρρωσταίνει απ τον αέρα

Τη μνήμη μας ταίζουνε ναρκωτικά
Από λωτούς παρσκευασμένα
Και τα αγριόχορτα που φύτρωσαν στο δάσος μαζικά
Με ροζ χαρτιά τα κρατάνε πεθαμένα

Και τώρα πια μας τελείωσε η μπογιά
Που μ' αυτή έγραφε "no pasaran" ο κόσμος
Και το μικρό δε θα ξεμυτίσει απ τη φωλιά
Γιατί μας ντάντεψε στα πόδια του ο τρόμος

Κι όλα τα φτιάχνουνε να μοιάζουνε σωστά
Κι όσα δεν μπόρεσαν θυσίες τα πουλάνε
Και το πληρώνουμε με τόκους ακριβά
Στο χωριό όπου κανίβαλλοι κυβερνάνε

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

...Να μείνουμε εδώ...




'Ελα να μείνουμε εδώ...

Να πέσουμε από γκρεμούς και να γίνουμε κομμάτια....

Να παραστήσουμε τους νεκρούς και να ξεγελάσουμε το χρόνο...

Να πούμε πως σε τούτες τις μέρες τίποτε δεν υπήρξε, αφού δεν υπήρξαμε εμείς...

Κι ύστερα να αναγεννήσουμε το παρόν...

Να είναι γελαστό σαν τα πρόσωπα των παιδιών που αντικρύζουν τα χριστουγεννιάτικα δώρα τους...

Γλυκό σαν τη ζάχαρη άχνη και το μέλι...

Ζεστό και ασφαλές σαν την αγκαλιά των πιο δικών μας ανθρώπων...

Έλα να μείνουμε εδώ...

Να ξανασυνθέσουμε το παζλ του εαυτού μας!!!



(Υ.Γ.: Πάντα το Χρυσαλιφούρφουρο θα σημαίνει την  Άνοιξη... Φύσα το... Την άνοιξη να φέρεις...)