Που πάει η αθωότητα όταν φεύγει???

Σταθμός Αμαρουσίου, ώρα γόνιμη για μαθητικές εξόδους... Ομάδες παιδιών μαζεμένες στο πεζοδρόμιο προσπαθούν να αποφασίσουν σε ποια καφετέρια θα πιουν χυμούς, μιλκσεϊκ, καφέδες και μπύρες...

Βλέμματα καθαρά, χαμόγελα αβίαστα, ανάλογα την ηλικία διαφορετικά τα ντυσίματα και οι κινήσεις...

Στο γυμνάσιο σκανταλιάρικες ματιές, αθλητικές περιβολές, ώρες απογευματινές και με τη συνοδεία γονέα μέχρι το σταθμό... Ρολόι ανα χείρας και η τελευταία κουβέντα της μαμάς "Στις 20:00 θα περάσω να σε πάρω"...!

Στο λύκειο πιο πονηρά τα μάτια... Τζην, φουτεράκια, μπότες, σταράκια, φουλάρια κλπ., συνάντηση στις 20:00, στήσιμο τουλάχιστον 30 λεπτών από τις ωραίες της παρέας, χαζολόγημα και διαφωνία για την καφετέρια που θα πιούμε τα σχετικά και που θα καπνίσουμε... Οι μισοί ζευγάρια με τους άλλους μισούς, οι πρώτες σκιές στον ορίζοντα...

Πανεπιστήμιο... Διάσπαρτοι στην Ελλάδα, υποσχέσεις για αναμνήσεις και επιστροφές... Κι όσοι απέμειναν μαζεύουν κομμάτια και συμπληρώνουν κενά... Τα σύννεφα πυκνώνουν...!

Επιστροφή στα πάτρια... Διαφορετικά βιώματα συναντούν παλιές και γνώριμες φάτσες και προσπαθούν να ενώσουν ξανά τα γνωστά... Μόνο που μοιάζουν άγνωστα πια...

Ρήξεις και αντιθέσεις στην επιφάνεια... Ο χρόνος λίγος, οι δουλειές πολλές, τα νεύρα απίστευτα, οι παρεξηγήσεις από το τίποτα... Ανάσες... Δεν υπάρχουν ανάσες... Ασφυξία!!!

Ξεκινούν οι αποστάσεις... Άλλοι θυμούνται τις καλές στιγμές και πιάνονται από την αθωότητα του χθες και επιστρέφουν καινούριοι... Άλλοι πιάνουν τα άσχημα του σήμερα... Γεμίζουν το μπαλόνι του θυμού με αέρα και παραφυλάνε...

Ραντεβού στο σταθμό του Αμαρουσίου, εγώ κι ο εαυτός μου... Χθες είδα τις κασέτες από κάτι διακοπές... Ήμασταν πολλοί κάποτε... Τώρα ψάχνω τηλέφωνα και χρόνια... Βλέπω παρέες και ψάχνω εμένα και τους φίλους μου μέσα σε αυτές...

Έχω χρόνια στα αυτιά μου ένα κρότο, σαν να έσκασε βόμβα και να τα πήρε όλα... Την αθωότητα... Τα χρόνια... Τις καλές στιγμές... Το συναίσθημα... Την αγάπη... Την εμπιστοσύνη... Την αγκαλιά... Όσους έμειναν...

Σταθμός Αμαρουσίου, βόλτα στον πεζόδρομο... Καταιγίδα στα μάτια... Ανάσες... Δεν υπάρχουν ανάσες... Ασφυξία!!!

Καλές μου φίλες... Απλά πήγα παρακάτω...!

Πάει καιρός... Δεν θυμάμαι πια πόσος... Ούτε καν τα γεγονότα με τη σειρά... Μόνο σκόρπιες λέξεις και χτυπήματα κάτω από τη μέση...

Η καρδιά μου μοιάζει να με τσιγκλάει που και που... Σαν να μου λέει "Μη χαλαρώνεις... Κάποτε, κάτι συνέβη."...

Έχω κάτι πεταλούδες στο στομάχι και κάθε χρόνο, τέτοια εποχή ξεσκίζονται στο πέταγμα...!!!! Ησυχία δεν έχουν οι ευλογημένες...

Το θέμα είναι ότι όλη αυτή η "πτήση" δεν καταλήγει κάπου... Παλαιότερα θα τα έσπαγα όλα και θα πλάνταζα στο κλάμα... Μα αυτή η επιλογή δεν υπάρχει πια στο menu μου... Δεν ξέρω γιατί...

Mια ζωή μέσα στο συναίσθημα... Συναίσθημα που χάθηκε μέσα σε μια βραδιά κάπου ανάμεσα σε μια "εκκρεμμότητα" και σε κάτι "τσιγάρα βαριά"... Έκλεισα τα μάτια... Εικόνες μπερδεμένες πέρασαν από μπροστά μου... Κι άρχισε η ψυχή μου να γεμίζει πάθος, πόνο, μίσος, θυμό, παράπονο, τρέλα... Ο στεναγμός στάθηκε στο λαιμό μου... Ήμουν στο σπίτι κι έμοιαζα με άνθρωπο σε κατάσταση σοκ. Δεν άκουγα, δεν μιλούσα, δεν αντιδρούσα.

Την επόμενη μέρα ένιωθα άλλος άνθρωπος. Κι αυτό επιδέχεται πολλών ερμηνειών... Ένιωθα δυνατή κι απελευθερωμένη. Και νομίζω πως αυτή είναι η παγίδα! Αυτή η λιακάδα με το ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα που σε κάνει να κρύψεις τα χειμωνιάτικα ρούχα και να βάλεις στην ντουλάπα τα καλοκαιρινά... Φεβρουάριο μήνα!!!!!!! Κι ενώ όλοι σου λένε πως πράττεις βλακωδώς εσύ επιμένεις ότι έχεις δίκιο (γιατί μαζί με όλα τα άλλα έχει ξυπνήσει και το πείσμα σου και η ισχυρογνωμοσύνη σου)... Και φοράς κοντομάνικο ακόμα κι αν έξω χιονίζει... Κι ενώ έχεις μελανιάσει από το κρύο, λες ότι ζεσταίνεσαι!!!

Με τον καιρό άλλαξα... Αλλά αισθανόμουν τόσο εντάξει με εμένα που δεν το είδα. Και τότε άρχισαν οι πεταλούδες να πετάνε... "Μα γιατί??? Αφού όλα πάνε καλά γιατί δεν ησυχάζω???" Και άρχισα να παρατηρώ τις αλλαγές... Η επανάστασή μου πέτυχε αλλά έχασα τον πόλεμο! Γιατί στη διάρκεια της μάχης έχασα τον εαυτό μου.

Εδώ και πολύ καιρό απέφευγα να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Και δεν εννοώ επιφανειακά... Εννοώ να δεις το είδωλό σου και να δεις ως και την ψυχή σου! Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και δεν τον αναγνώρισα... Σαν να άδειασε το μέσα μου... Δεν έχω λέξεις να περιγράψω αυτό που ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ!

Δεν θα πω ψέματα... Αισθάνομαι πολύ καλά... Μόνο που... Δεν κοιτάω πια τους ανθρώπους μου στα μάτια... Γιατί εκείνοι βλέπουν την αλήθεια και θέλουν να την παραδεχτώ... Αλλά αν το κάνω, θα ξαναγυρίσω σε εκείνη την άχαρη ζωή που με έκανε να ξενυχτάω κλαίγοντας, μη μπορώντας να πάρω τη σκέψη από γεγονότα που πληγώνουν. Κι εγώ δε θέλω...

Προτιμώ αυτό που είμαι τώρα... Δεν πληγώνομαι και δεν πονάω... Δεν θα ξαναπληγωθώ και δεν θα ξαναπονέσω ποτέ!!!! Είναι μια υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου χρόνια πριν και δεν την τήρησα... Μα δεν θα κάνω πίσω... Ποτέ ξανά!!!!

Και θα βρω τις ισορροπίες μου... Ανάμεσα στο τίποτα και στο πάντα... Απλά θέλω το χρόνο μου! Αυτό θέλω να πιστεύω!!!!

Όσο για τις πεταλούδες που έκαναν και φέτος την εμφάνισή τους... Καλές μου φίλες... Ηρεμήστε... Δεν ξέχασα... Απλά πήγα παρακάτω...!

Σσσσσσσςςς...

Διαδρομή Μαρούσι - Ηράκλειο... Ακουστικά στα αυτιά, μουσική σε τυχαία επιλογή... Από δίπλα μου περνούν τα αυτοκίνητα με συνεχή ροή, κάνοντας θόρυβο και θυμίζοντάς μου με τα φώτα τους, ότι βρίσκομαι στη μέση μιας λεωφόρου... Ή μήπως στη μέση ενός ανεμοστρόβιλου???

Ανάβω τσιγάρο και ζω την κινηματογραφική μου σκηνή... Περπατώ στο δρόμο τραγουδώντας και κλαίγοντας... Δίπλα μου τα αυτοκίνητα περνούν στο τσακ και οι οδηγοί κορνάρουν...

Ποιος νοιάζεται... ?

Τα θέματά μου δήλωσαν παρουσία κι απόψε... Ξεχασμένα-αξέχαστα και νέα όλα εδώ... Γελάω κάνοντάς το εικόνα... Σαν να έχουν ανθρώπινη μορφή και να προχωρούν μπροστά μου αφήνοντας σημάδια στην άμμο, που ασυναίσθητα τα ακολουθώ...

Σκέφτομαι πως θα γυρίσω σπίτι και θα είμαι μια χαρά... Σαν να μην έχω τίποτα...

Οι άνθρωποί μου... Που με ξέρουν όσο κανείς... Δεν θα καταλάβουν τίποτα...

Δεν θέλω να γυρίσω... Θα πρέπει να κρύψω το ξέσπασμά μου κάτω από το χαλί... Πόσα να κρύψει κι αυτό το χαλί???

Περνάω μέσα από την πλατεία κοντά στον Αη Γιώργη ή μήπως του Αγ. Λουκά? Κάθομαι σε μια κούνια... Ποια ανάγκη του ανθρώπινου οργανισμού ενεργοποιεί τις ανήλικες μνήμες του? Ίσως η απόγνωση ή μήπως το αδιέξοδο?

Αρχίζω να πηγαίνω πέρα δώθε και μου 'ρχεται στο μυαλό η φωνή της Πρωτοψάλτη που τραγουδάει τα "Παιδικά παιχνίδια"...

Σκέφτομαι τις φωνές που πέρασαν κατα καιρούς από τη ζωή μου... Αυτές που άνηκαν σε σοβαροφανείς ανθρώπους που μου έλεγαν πως πρέπει να αντιμετωπίζω τη ζωή με σοβαρότητα... Εκείνες που έλεγαν "Δεν θα σε αφήσω ΠΟΤΕ" κι εξαφανίστηκαν την επόμενη μέρα... Κι ύστερα έρχονται στο μυαλό μου άλλες μπερδεμένες φωνές που έλεγαν "Σ'αγαπώ", "Δεν σε αναγνωρίζω", "Δως μου λίγο χρόνο", "Δεν αντέχω άλλο", "Φεύγω"...

Κλείνω τα αυτιά μου... Το κεφάλι μου πάει να σπάσει... ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΠΙΑ!!!

Γυρνάω σπίτι σωστό ράκος... Το σκυλί πέφτει πάνω μου ζητώντας χάδια...

-Τι κάνεις παιδί μου????, ρωτάει η μαμά...
-Μια χαρά μανούλα μου..., λέω και σκάω χαμόγελο...
-Μπράβο παιδάκι μου...!

Παίρνω το σκυλί αγκαλιά... Μπαίνω στο δωμάτιο και σκοντάφτω στη μοκέτα...! Ανοίγω το ραδιόφωνο στο Δεύτερο Πρόγραμμα...

"Μ' όλες τις φωνές, ποτέ δεν έμαθα τι σε έκανε να κλαις... Βγαίνει η βαρκούλα..."

Όνειρα... Φλόγες μακρινές μου!!!

Ζω σε μια χώρα που όλα μοιάζουν να είναι εναντίον μου από τότε που γεννήθηκα...

Από πολύ μικρή θυμάμαι όλα τα βράδια, που καθισμένη στο κρεβάτι έκανα όνειρα για το μέλλον. Τα έλεγα στους γονείς μου κι εκείνοι γελούσαν αινιγματικά... Τα έλεγα στους φίλους μου και τα εμπλούτιζαν με τις δικές τους ιδέες... Τα έλεγα στους παππούδες μου και με εμψύχωναν για να τα κατακτήσω...

Όχι! Δεν είχα φυσιολογικά όνειρα... Τα περισσότερα ήταν από εκείνα που συμπεριλάμβαναν δόξα, χρήμα και κοινωνική καταξίωση... Κάποια άλλα, ήταν πιο φυσιολογικά, μα πολύ μακρινά...

Κάποιος δάσκαλος, ακούγοντας τις σκέψεις μου, είχε πει πως είμαι πολύ ρομαντική και πως καλό θα ήταν να κατέβω από το συννεφάκι μου, γιατί ζω σε μια πολύ σκληρή εποχή κι είναι τρελό να ζω μέσα στα όνειρά μου... Μα χωρίς όνειρα... Πως θα ζούσα???

Έχουν περάσει χρόνια και παραδέχομαι πως ο ρομαντισμός μου αποδείχθηκε ορισμένες φορές καταστροφικός για τον εαυτό μου... Ταράχτηκα όταν είδα ότι το να αγαπάς δίχως όρια, δεν σημαίνει τίποτα, όταν ο άλλος δεν αισθάνεται το ίδιο με σένα... Έπεσα από τα σύννεφα όταν κατάλαβα πως μεγαλώνοντας αλλάζουν οι απόψεις των ανθρώπων και παύουν να ταιριάζουν οι χαρακτήρες τους, δημιουργώντας ρήξεις σε φιλίες ετών... Έπαθα σοκ όταν κατάλαβα ότι κανείς δεν είναι άτρωτος...

Βρέθηκα πολλές φορές με το βλέμμα στο κενό και την ψυχή σε πλήρη αταξία να αναρωτιέμαι αν έχει νόημα η ζωή... Μα πάντα σε εκείνη τη στιγμή, ανάμεσα στο πουθενά και το τίποτα, με επισκέπτονταν τα παιδικά μου όνειρα και μου θύμιζαν πως: ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΙΣ ΠΑΡΤΙΔΕΣ ΜΟΥ ΑΚΟΜΑ...!!!!!!!!!

Έχουν περάσει τόσα χρόνια και δεν ξέρω τι να αισθανθώ για αυτόν τον δάσκαλο... Να του θυμώσω για εκείνη την αχαραρακτήριστη συμβουλή του ή να τον λυπηθώ? Σκέφτομαι πως αν ο ίδιος έχει κάνει πράξη αυτή την κουβέντα, πρέπει να είναι απίστευτα δυστυχισμένος άνθρωπος...

Έχω μάθει να κάνω ακραία όνειρα και να τα κυνηγάω... Να τα διεκδικώ ως το τέλος... Μπορεί να μην έχω καταφέρει να τα υλοποιήσω ολοκληρωτικά, αλλά κι αυτά που έχω πραγματοποιήσει, αρκούν να με κάνουν να ξυπνάω το πρωί και να χαμογελάω!!!

Μια διαφορετική Ανάσταση!!!

Θυμάμαι κάποιο Πάσχα πριν από χρόνια στο χωριό μου... Την περήφανη Ποταμιά της Βόρειας Χίου...

Πρώτη φορά βρισκόμουν Άνοιξη στην Ποταμιά... Μέχρι τότε περνούσα καθε καλοκαίρι εκεί, μα εκείνη την Άνοιξη σχεδόν κόντεψα να μην τη γνωρίσω...

Καταπράσινη, ανθισμένη!!! Τόσο διαφορετική...

Ξέρετε το χωριό αυτό "μετακόμισε" στην περιοχή αυτή το 1960... Η Παλιά Ποταμιά βρισκόταν σε μια περιοχή βορειότερη από τη σημερινή, ανάμεσα σε δυο χείμαρρους τον Καρυδάτο (ναι! έχει πολλές καρυδιές εκεί!) και τον Απέσω Ποταμό. Σκεφτείτε δυο πλαγιές γεμάτες σπίτια και στη μέση ένα ποτάμι...
Ο παππούς μου έλεγε ότι όταν έβρεχε, φούσκωνε το ποτάμι κι έκοβε το χωριό στα δυο... Από την άλλη, έτσι όπως ήταν το χωριό ο ήλιος έβλεπε μόνο τη μια πλευρά του... Έτσι, οι κάτοικοι, αποφάσισαν πριν 50 χρόνια να "μετακομίσουν"!

Έφτασα στο χωριό αργά το βράδυ... Βγήκα από το αμάξι και μύριζε υγρασία και καμμένο ξύλο στο τζάκι, ενώ ο αέρας φυσούσε σαν τρελός...

Την επόμενη μέρα ξύπνησα από την καμπάνα της εκκλησίας... Η γιαγιά μου είχε σηκωθεί από νωρίς και μου έψησε έναν ελληνικό καφέ, συνοδευόμενο από 2 φοινίκια. Τα φοινίκια είναι παραδοσιακά γλυκά της Χίου, φτιάχνονται όπως τα μελομακάρονα, αλλά αντί για μέλι πασπαλίζονται με άχνη ζάχαρη (πραγματικά πολύ πιο γευστικά).

Είπα να πάω μια βόλτα μέχρι το Παλιό Χωριό (Παλιά Ποταμιά)... Έπειτα από 30 λεπτά περπάτημα σε χωματόδρομο αντίκρυσα την εκκλησία του Αγ. Αντωνίου.



Κατέβηκα προς το ποτάμι... Πρώτη φορά έβλεπα νερό... Τα καλοκαίρια που πήγαινα ήταν ξερό... Πέρασα τη γέφυρα και πήγα προς τη βρύση. Βρέθηκα στο μικρό ξέφωτο με τις λεύκες που πηγαίναμε με την παρέα και κάναμε πικ-νικ...

Πήρα το δρόμο της επιστροφής με τις εικόνες της φύσης να με έχουν φέρει σε σημείο έκστασης. Στα μισά του δρόμου άρχισε να βρέχει του σκοτωμού... Κι έφερνε το χώμα μια μυρωδιά απίστευτης φρεσκάδας στα ρουθούνια μου...

Φτάνοντας στο σπίτι, η βροχή είχε πια σταματήσει και ο καιρός άρχισε να ανοίγει. Μπροστά μου ένας ορίζοντας βαμμένος στα χρώματα του ήλιου που είχε πάρει την κατηφόρα...

Ένιωθα εξαγνισμένη από όλα... Η δική μου Ανάσταση ήρθε με διαφορετικό τρόπο...