Άνοιξη... Μάγια - Μύρα... Και σ'αγαπώ... Σε καρτερώ!!!!

Ωραία μέρα... Ανοιξιάτικη!!! Σχεδόν μύρισε Πάσχα... 1 μήνας μας χωρίζει από το Θειο δράμα και την Ανάσταση...

Μου άρεσει η Άνοιξη... Η φύση... Τα λουλούδια... Τα χρώματα... Πόσο ωραία αυτή η γιορτή της γης που εκδηλώνεται καθημερινά με διάφορους τρόπους... Ακόμα και τα λουλούδια μου στο μπαλκόνι δείχνουν διαφορετικά! Πιο γιορτινά... Πιο χαρούμενα!

Πόση ευτυχία και ευχαρίστηση μπορεί να πάρει κανείς από έναν γαλανό ουρανό, ένα ελαφρύ αεράκι και τις ανθισμένες γλάστρες του...

Σήμερα η ευτυχία μου είναι πολύχρωμη...! Σαν τα γεράνια στο μπαλκόνι μου!!!!!!!!!

Τα σπίτια!!!

Μεγάλωσα σε μια πανέμορφη γειτονιά στο Γαλάτσι... Η πολυκατοικία μας βρισκόταν στην πλατεία Κύπρου. Μια γραφική γειτονιά στολισμένη με διάφορα μαγαζάκια, 2 αλάνες και μια παιδική χαρά. Απέναντι υπήρχε μια υπέροχη μονοκατοικία, που άραζαν όλες οι γάτες της περιοχής. Θυμάμαι ακόμα τα καλοκαίρια που καθόμασταν στα σκαλάκια απολαμβάνοντας τη μυρωδιά απ' το αγιόκλημα και το νυχτολούλουδο.

Λίγο πιο κάτω επι της Χρ. Λαδά είχε μια ΕΒΓΑ με μια μικρή αυλή, στην οποία είχε 2 τραπέζια και μια τεράστια κορομηλιά. Κάποτε, η ΕΒΓΑ έκλεισε' αλλά ήταν στέκι μας! Κι έτσι εξακολουθούσαμε να αράζουμε κάτω από την κορομηλιά και να σκαρφαλώνουμε μετά μανίας στα κλαδιά της.

Κάποτε η κορομηλιά ξεράθηκε... Και τα 2 αγαπημένα μου μέρη, η ΕΒΓΑ και η μονοκατοικία, ακολούθησαν την πορεία τους... Έγιναν πολυκατοικίες... Αν το καλοσκεφτείς, μπορείς να πεις ότι κι εκείνες μεγάλωσαν... Όπως κι εγώ...

Κυλούν τα χρόνια… Φεύγουν χωρίς να το θες. Ξυπνάς μια μέρα εικοσιφεύγα χρονών κι αναρωτιέσαι πότε πέρασε ο καιρός. Κι αρχίζεις να νοσταλγείς αυτό που έχασες. Τα ανέμελα χρόνια του δημοτικού. Τα κοντά παντελόνια και τους συνεχείς τραυματισμούς από το κυνηγητό και το κρυφτό. Κάθεσαι στο κρεβάτι με τα γόνατα κολλημένα στο στήθος. Φοβάσαι το αύριο που ξημερώνει. Αναρωτιέσαι τι καινούριο θα σου φέρει. Το μάτι σου πέφτει στο σημαδεμένο σου γόνατο. Πιάνεις την ουλή που σου άφησε σαν σουβενίρ, το πέσιμο με το ποδήλατο στην πλατεία του χωριού. Γελάς, γιατί νιώθεις τον πόνο από το χθες, σαν να ήταν χθες.

Κι ας ξεράθηκε η κορομηλιά... Κι ας γκρεμίστηκε η μονοκατοικία...

Εμείς και ο Κόσμος...!

We are the world τραγούδησαν το 1985 ο Michael Jackson, Lionel Richie, και άλλοι 36 καλλιτέχνες προκειμένου να αφυπνιστεί το παγκόσμιο ενδιαφέρον για την πείνα στην Αφρική.
We are the world τραγουδούν 25 χρόνια αργότερα 70 καλλιτέχνες (μεταξύ των οποίων η Barbra Streisand και η Celine Dion) αυτή τη φορά για τα θύματα του σεισμού στην Αϊτή.
Το ίδιο τραγουδούν και 57 τραγουδιστές - χρήστες του youtube...

Μου άρεσαν πάντα οι πρωτότυπες ιδέες... Μου άρεσε που ένας άνθρωπος, έγραψε, συνέθεσε και συγκέντρωσε 36 ονοματάρες για ένα σκοπό... Μου άρεσε που το 1995 οι REM έγραψαν το "Everybody's hurts", προσπαθώντας να αναδείξουν τα συναισθήματα των εφήβων, αφού τα ποσοστά αυτοκτονιών στην Αγγλία είχαν ανέβει κατακόρυφα... Και σίγουρα βρήκα εξαιρετική ιδέα την πραγματοποίηση του LIVE 8, με σκοπό την πίεση των οκτώ πλουσιότερων χώρων του κόσμου, (που θα συνεδρίαζαν λίγες μέρες αργότερα), να ενισχύσουν τους φτωχούς λαούς της Αφρικής...

Αλλά... Αυτή η μανία της επανάληψης των πράξεων και των ασμάτων κάθε φορά που συμβαίνουν λιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί και τσουνάμια νομίζω ότι έχει καταντήσει το λιγότερο αηδία...

Σύμφωνα με στοιχεία του Ζακ Ντιούφ, {διευθυντή του οργανισμού του ΟΗΕ αρμόδιου για τα Τρόφιμα και τη Γεωργία (FAO)}, η λεγόμενη "διατροφική ανασφάλεια" πλήττει 32 χώρες στον κόσμο, ενώ τουλάχιστον 104 εκατομμύρια άνθρωποι, δεν έχουν πρόσβαση στην καθημερινή τροφή φέτος, λόγω της μεγάλης οικονομικής και χρηματοπιστωτικής κρίσης...

Το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη μας αυτή τη στιγμή, ζει στα όρια της φτώχιας και της εξαθλίωσης... Η ανεργία χτυπάει κόκκινο... Οι μισθοί μειώνονται... Χώρες πτώχευσαν ή είναι στο όριο της πτώχευσης... Κι όμως... Κανένας δεν μπορεί να γράψει ένα τραγούδι για αυτούς... Θα 'ταν αστείο άλλωστε οι μισοί άνεργοι να χρηματοδοτούν, αγοράζοντας ένα cd, τους άλλους μισούς!!!!

Άντε και καλά μυαλά... Κι αν σας περισσεύουν χρήματα βάλτε τα καλύτερα, κάτω από το στρώμα... Έρχονται δύσκολες μέρες!!!!

Το Σ'αγαπώ Μπορεί!!!!

Ηράκλειο, έξω από το σταθμό του τραίνου... Ζευγάρι γύρω στα 30... Εκείνος με βαλίτσες, εκείνη με δάκρυα... Προφανώς εκείνος φεύγει άγνωστο για πόσο, αλλά αν κρίνω από την αντίδραση της κοπελιάς μάλλον για πολύ...

Παρακολουθώ τη σκηνή σαν αφηγητής ενός έργου λίγο - πολύ επαναλαμβανόμενου... Εκείνος ντυμένος στην τρίχα, σοβαρός και ελαφρά αποστασιοποιημένος από το γεγονός της φυγής του... Εκείνη ράκος, να τον αγκαλιάζει, να τον φιλά, να φέρεται σαν να είναι η τελευταία φορά που τον βλέπει και προσπαθεί να χορτάσει την στιγμή... Και σκέφτομαι... Ή εκείνος το παίζει σκληρός ή εκείνη είναι υπερβολική...

Από τη συζήτησή τους μέχρι να έρθει το ταξί καταλαβαίνω ότι τα πολυήμερα ταξίδια αποτελούν μέρος της δουλειάς του κυρίου... Από την άλλη η κοπελιά αρνείται πεισματικά να συνηθίσει το γεγονός... Το ταξί έρχεται και καθώς ο οδηγός βάζει τις βαλίτσες στο πορτ - μπαγκαζ, εκείνη τον αγκαλιάζει για άλλη μια φορά και του λέει:
-Σ'αγαπώ μωρό μου... Να προσέχεις!!!

Εκείνος ανταποδίδει την αγκαλιά βουβός... Λίγο πριν μπει στο αμάξι η κοπελιά τον ρωτάει:
-Μ'αγαπάς?
Κι ενώ σκέφτομαι ότι πρόκειται για μια χαζογκόμενα που ζητά επιβεβαίωση ακούω τον τύπο να απαντά:
-Αφού το ξέρεις!!!

Καμπανάκια αρχίζουν να χτυπούν στα αυτιά μου, το ταξί φεύγει και η κοπελιά αποχωρεί μόνη και ανασφαλής...

Κι αναρωτιέμαι... Τί πάει να πει "Αφού το ξέρεις???"... Για να σε ρωτάει ΔΕΝ το ξέρει, είτε γιατί δεν το λες, είτε γιατί δεν το δείχνεις... Αλλα ακόμα και αν το δείχνεις.... Αρκεί??? Το Σ'αγαπώ όπως και πολλές άλλες εκφράσεις βλ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΣΥΓΓΝΩΜΗ κ.α. έχουν καταντήσει είδος πολυτελείας στο καθημερινό μας λεξιλόγιο... Τις χρησιμοποιούμε σε εξαιρετικές πλέον περιπτώσεις κάτι σαν το ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ή το ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ, σαν να είναι λέξεις που εξυπηρετούν και ταιριάζουν σε συγκεκριμένο σκοπό...

Αλήθεια... Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπατε σε κάποιον που νοιάζεστε και αγαπάτε ΠΟΣΟ ΤΟΝ ΝΟΙΑΖΕΣΤΕ και ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΤΕ??? Πότε του χαμογελάσατε και του είπατε έναν καλό λόγο έτσι ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ??? Σε μια εποχή όπου όλα θεωρούνται δεδομένα ας κάνουμε τη διαφορά και ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους... Ας πούμε το "Σ'αγαπώ" - Σ'αγαπώ(!!!!) και ας μην αρκεστούμε στο "Αφού το ξέρεις"....

Η γυναίκα του Μάστορα

Ταλαιπωρία και αυτό το Σαββατοκύριακο στις γραμμές του ΗΣΑΠ... Το τμήμα από το σταθμό "Αττική" ως το σταθμό "Ειρήνη", θα παραμείνει κλειστό λόγω εργασιών για την αναβάθμιση του δικτύου. Για την εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού ο ΟΑΣΑ δρομολογεί τη λεωφορειακή γραμμή «Χ10». Το θέμα δεν σταματά εδώ καθώς και το τμήμα Καλλιθέα - Φάληρο, είναι κλειστό, για τον ίδιο λογο, και καλύπτεται συγκοινωνιακά από τις 12 Ιανουαρίου μέχρι την 1η Απριλίου από την λεωφορειακή γραμμή «Χ13».

Ουσιαστικά δηλαδή, το λεωφορείο κάνει τη δουλειά του τραίνου... Δηλαδή το λεωφορείο είναι τραίνο...!!!

Λες κι εσύ: "Σαββατοκύριακο είναι, ωραίο καιρό έχει, ας πάω μια βόλτα στην Αθήνα"... Πας στο σταθμό της περιοχής σου κι έχει κατεβάσει ρολά... Από πέρυσι!!!!! Αυτό δεν είναι ανανέωση του δικτύου... Είναι το Γεφύρι της Άρτας... Κι άντε να ψάχνεις τη γυναίκα του Μάστορα για να τη χτίσεις στα θεμέλια, μπας και τελειώσει το νταβαντούρι και ησυχάσουμε...

Θα βγάλω λοιπόν κι εγώ μια ανακοίνωση και παρακαλώ τον ΗΣΑΠ να πράξει τα δέοντα...


"ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ"

Παρακαλείται η γυναίκα του Μάστορα, που έχει αναλάβει τις εργασίες αναβάθμισης των γραμμών από την "Αττική" μέχρι την "Ειρήνη", να προσέλθει αυτοβούλως αύριο που ρίχνουμε "πλάκα" (οικοδομική), και να χτιστεί οικειοθελώς στα θεμέλια... Θα περιμένω μέχρι τις 12... Μετά θα πάρω το δίκανο!!!!

Ευχαριστώ